De Stationspianiste

Longlist schrijfwedstrijd

In november 2015 stond ik op de longlist (top 10) van een schrijfwedstrijd van schrijfretraite.nl. Het thema was lef. Lees hieronder mijn ingezonden korte verhaal.

De Stationspianiste
Pianoklanken. Moderne tegels. Haastig voorbijlopende mensen. Een enkeling vertraagt en ziet glanzende bruine haren, passend bij het bruin van de vleugel. Is ze een reiziger? Is ze meegeleverd bij de opening van het station? De muziek beroert mij, stevig doorstappend naar mijn trein. Een werkdag wacht.

Hoewel de werkdag voorbij is, laat een gesprek met mijn collega mij niet los. Ik had nee moeten zeggen. Voortgestuwd door de menigte uit de trein, komt de trap in zicht. De omhoog zwevende klanken wekken mijn nieuwsgierigheid. Een jongen bespeelt de vleugel alsof het zijn eigen is, zijn hoofd deint mee. Een gitaar in hoes staat achter hem tegen de liftschacht. De klanken komen aan, vegen de gedachten uit mijn hoofd, onderweg naar mijn fiets.

Een nieuwe dag, het OV-poortje piept bemoedigend, mijn gedachten zijn al bij een vergaderstuk. Dan raken de eerste tonen mij, zacht. Ze sporen mijn benen aan, snel! Op volle sterkte en met overweldigende pracht leggen ze nu mijn gedachten stil en nemen mijn bewegingen over naar een langzamer tempo, het tempo van de muziek. Zij is het! Een enkele rimpel op haar voorhoofd, haar ogen gericht op de toetsen. Twee passen sluiten mijn ogen zich, voedt mijn geest zich met de klanken. Dan versnel ik. Een werkdag wacht.

Mijn lippen vormen een glimlach zodra de eerste klanken boven het geroezemoes van een leegstromende trein uitklinken. Zonder twijfel, mijn lichaam herkent nu haar spel. In haar ritme kom ik beneden. Mijn hand tikt zachtjes tegen mijn pantalon. Haar ingespannen glimlach. De muziek neemt bezit. Zou ik kunnen zeggen hoe zeer het me raakt?

Ze is er niet. Langs zielloos hout lopen reizigers. Zonder ernaar te kijken. Een aarzeling, maar dan mijn aktetas tegen de poot. Met mijn handen op de toetsen raakt alles vervuld van melodie. Een kleine verplaatsing van lucht, een zoete geur. Een gezongen zin, eindigend in een vraagteken. Verrast schiet mijn blik omhoog. Bruine haren. Een gemiste noot. Een lach. Bruine ogen houden mijn blik verwachtingsvol vast. Ik zet opnieuw in, gevolgd door haar zang. Laat de werkdag maar wachten.

Thriller auteur, schrijfcoach en organisator schrijfactiviteiten